سردر ورودی دانشگاه میبد

در این طرح، تعریفی متفاوت از ورودی مد نظر قرار گرفته و گذرهای موجود در شهرهای کویر خمیرمایه اصلی شکل‌گیری فرم بوده است. اصل سایه‌افکنی در معماری کویری ایران که در طول تاریخ، باعث به وجود آمدن گذرهایی باریک و پر پیچ‌ و خم در بافت شهرهای کویری شده، در این پروژه به ایده اصلی طراحی تبدیل شده است، گذری که افراد را از بیرون به محوطه درونی دانشگاه رهنمون می‌کند و برای لحظاتی، آنها را در سایه خود پناه می‌دهد.

عناصر اصلی تشکیل‌دهنده گذر، دو دیوار با بلندای زیاد است که شرایط فوق را تأمین کرده و با فرم مقعرشان نسبت به بیرون مجموعه، فضایی به داخل نشسته در مقابل سردر به وجود آورده‌اند که این امر به خوانایی طرح کمک می‌کند و با استفاده از پرسین (دیوارهای مشبک با آجرچینی فخر و مدین) در جداره خارجی، امکان ارتباط بصری مخاطب را با فضای داخل به وجود می‌آورد.

یکی از اهداف اصلی در طراحی این سردر، مسیر غیرمستقیم ورود عابرین به داخل مجموعه بوده است که در نوع خود، نگاهی متفاوت به مقوله ورودی در چنین مجموعه‌هایی است. گذر که در واقع مسیری است برای رسیدن به مقصد، در این پروژه با چرخشی 90 درجه نسبت به محور اصلی ورودی مجموعه، به مثابه ساختمان ورودی و سردر عمل می‌کند.

طراحی بر مبنای استفاده از نمادها و نشانه‌های بومی و سنتی در کارکردی نوین، یکی دیگر از اهدافی بوده که در طرح مؤثر واقع شده است، به طوری که تقسیمات و نقوش هندسی در نمای جداره خارجی، باعث ارتباط و پیوند طرح با بستر سنتی خود شده است و به کاربردن ساباط به شکل اصلی خود، هم به ایجاد سایه کمک می‌کند و هم اشاره مستقیم به گذرهای سایه‌دار در شهرهای کویری دارد.