در گذشته، معماری عمدتاً بر انسانمحوری استوار بود. اما اکنون با بروز بحرانهای محیطزیستی، گرمشدن زمین، انقراض گونهها و تخریب زیستگاهها، ضرورت نگاه جامعتر و گستردهتر به طراحی فضاها احساس میشود. معماری چندزیگونه به عنوان پاسخی به این بحرانها مطرح شده است؛ راهی برای بازنگری در نحوهی تعامل ما با جهان طبیعی.
در دنیای روایتهای پساآخرالزمانی، کمتر اثری توانسته مانند The Last of Us ترکیبی از ویرانی، زیبایی و معنا را به تصویر بکشد. جهانی که در آن بشر نابود شده، اما طبیعت دوباره جان گرفته است؛ ریشهها و درختان از دل بتن بیرون میزنند، شهرها به جنگل بدل میشوند و نظم مصنوعی تمدن جایش را به هرجومرج سبز طبیعت میدهد.
میز؛ از آیین تا زیرساخت اجتماعی
از دوران یونان باستان تا امروز، نشستن بر سر یک میز و اشتراک لحظهای با دیگران، در بطن فرهنگهای انسانی ریشه دارد. «سمپوزیوم» یونانی، «کنویویوم» رومی، ضیافتهای قرون وسطی و «سالون»های پاریسی همگی نشان میدهند که میز همواره بستری برای گفتوگو، تصمیمسازی و پیوند اجتماعی بوده است.
حرفه معماری همواره در طول تاریخ با تغییرات بنیادین همراه بوده است. اگر به گذشته نگاه کنیم، از دوران ساختوسازهای ابتدایی با ابزارهای ساده تا معماری کلاسیک، رنسانس و در نهایت معماری مدرن، هر دوره متأثر از فناوری زمان خود بوده است. امروز نیز یکی از بزرگترین محرکهای این تحول، هوش مصنوعی (AI) است.